„Irlandia” sl. i muz. Kuba Knobloch

 

Gdy wiosna wszedl na poklad to mial byc piekny rejs

Odwazny mlody matros Irlandii zegnal brzeg

Pozegnal swa rodzine i postac lubej swej

Szesc pelni – tak obiecal – zobacza znowu sie

 

Ref.

Niech wicher gna melodie przez piekne wzgórza twe

Irlandio moja mila tu plynie moja krew

Dzis wiem, czym dla mnie jestes i wybacz prosze Cie

Twych brzegów nie opuszcze juz tu zywot skonczyc chce!

 

Czas jednak wielka cene wyznaczyl za ten rejs

Doswiadczyl gniewu morza, juz z zyciem zegnal sie

Wciaz jednak przed oczami mial postac pieknej Jane

Gdy stawal do boju z wiatrem, gdy widzial lodu biel

 

Szesc pelni przeminelo, lecz szyper zgubil kurs

Los wielka piescia morza na skaly poslal lódz

Niewielu z nich dotarlo na bezimienny lad

Na grzbietach fal ich zaniósl przyjazny morski prad

 

Minelo wiele nocy nim odnalezli ich

Powiedli do zbawiennych irlandzkich, zlotych wysp

Tam jednak wiesc okrutna uslyszal chlopiec ten

Przepiekna ukochana zabrala podla smierc

 

Pietnascie lat minelo nim ujrzal znów ten brzeg

Gdy stanal znów na ladzie zaplakal deszczem lez

Przyplacil swa miloscia ten pierwszy wielki rejs

Choc ciagle o niej myslal nie spotkal pieknej Jane.